Ο Όγκος που Νόμιζα Είχα Χάσει: Μια Προσωπική Ιστορία Υπήρχε μια εποχή, κάπου ανάμεσα στα late teens και τα early twenties μου, που ο όγκος στα μαλλιά μου ήταν δεδομένος, σχεδόν αβίαστος. Μερικές άτσαλες κινήσεις με το σεσουάρ, λίγο αναποδογύρισμα του κεφαλιού, και ήμουν έτοιμη. Με τα χρόνια όμως, ο συνδυασμός του styling, των αλλαγών στον τρόπο ζωής και ίσως της ίδιας της βαρύτητας, μετέτρεψε εκείνη την πλούσια κόμη σε κάτι πολύ πιο... διαχειρίσιμο. Και με το “διαχειρίσιμο”, εννοώ επίπεδο. Άτονο. Χωρίς νεύρο. Η σχέση μου με τα προϊόντα όγκου έγινε περίπλοκη. Ειδικά με τον αφρό, το κατεξοχήν προϊόν-σύμβολο των 80s και 90s. Στο μυαλό μου, ο αφρός σήμαινε σκληρά, κολλημένα, "τραγανά" μαλλιά που δεν μπορούσες να περάσεις τα δάχτυλά σου ανάμεσά τους. Για χρόνια τον απέφευγα, προτιμώντας sprays και πούδρες που υπόσχονταν πολλά αλλά συχνά άφηναν υπολείμματα ή βάρος. Είχα σχεδόν αποδεχτεί τη μοίρα των λεπτών, flat μαλλιών μου. Η Στιγμή της Αμφισβήτησης: Όταν ο Αφρός Έγινε Πάλι Σύγχρονος Όλα άλλαξαν ένα απόγευμα στο σαλόνι, όταν παρατηρούσα έναν από τους κομμωτές μας να ετοιμάζει μια πελάτισσα για ένα εντυπωσιακό blowout. Στα χέρια του δεν κρατούσε κάποιο φουτουριστικό spray, αλλά ένα μπουκάλι που έμοιαζε με αφρό. Με μια διαφορά: αντί για το κλασικό, θορυβώδες στόμιο του αεροζόλ, είχε μια λιτή, κομψή αντλία. Ήταν ο AFFIXX 42 VOLUME PUMP MOUSSE της Elgon. Η περιέργειά μου νίκησε τον σκεπτικισμό μου. Η ιδέα ενός αφρού που δεν λειτουργεί με προωθητικό αέριο ήταν από μόνη της ενδιαφέρουσα